ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΒΕΡΙΝΟΥ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων & Αἰγιαλείας κ. κ. Ἀμβρόσιος, τήν ἡμέρα τῆς ἐνθρονίσεώς του καί στόν Ἐνθρονιστήριο λόγο του εἶχε εἴπει, μεταξὺ ἄλλων: «Ἐπιθυμῶ τά Μοναστήρια μας νά γίνουν καί πάλιν ἐργαστήρια τῆς ἀρετῆς καί λιμάνια τοῦ Θεοῦ. Ἐπιθυμῶ τά Μοναστήρια μας νά εἶναι τό καύχημα και ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας».
Στό πλαίσιο τῶν ποιμαντικῶν του ἐπισκέψεων στίς Ἱερές Μονές καί τά χωριά τῆς Ἐπαρχίας του, ἐπεσκέφθη καί τήν Μονή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στό Βερίνο, τό ὁποῖο ἐκείνη τήν ἐποχή ὑπαγόταν ὡς Μετόχιο, στήν Ἱερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας. Ἑορτάζετο ἡ μνήμη τοῦ Ἅϊ - Γιαννιοῦ τοῦ Τσετσεβοῦ, τήν 8η Μαΐου καί εἶχε συρρεύσει πλῆθος προσκυνητῶν, ἀπό τά γύρω χωριά καί τήν περιφέρεια, ὅπως ἄλλωστε τότε συνηθιζόταν στά πανηγύρια. Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, ἐκ μέρους τῶν προσκυνητῶν διετυπώθη τό καθολικό αἴτημα, ν’ ἀνοίξει καί ν’ ἀναστηθεῖ τό Μοναστήρι.

Τό Φθινόπωρο τοῦ ἔτους 1986, κτύπησε τήν πόρτα τοῦ Ἐπισκοπείου, ὁ ταπεινός καί μακαριστός πλέον Γέροντας π. Εὐσέβιος Γιαννακάκης, τόν ὁποῖο ὁ Σεβασμιώτατος ἐγνώριζε καί εὐλαβεῖτο, ἀπό τά φοιτητικά του ἔτη. Ὁ σεβάσμιος Γέροντας, ζήτησε νά τοῦ παραχωρηθεῖ ἕνα παλαιό Μοναστήρι, γιά νά ἐγκατασταθοῦν δεκατρεῖς νέες, πνευματικά του τέκνα, οἱ ὁποῖες ἐπιθυμοῦσαν νά βιώσουν τήν μοναχική ζωή, ἐνδεδυμένες τό ἀγγελικό σχῆμα. Τήν ἴδια ἐκείνη ἡμέρα, ὁ Σεβασμιώτατος, παρουσίασε στόν πολιό Γέροντα Εὐσέβιο, Μοναστήρια τῆς περιοχῆς καί ἐκεῖνος ἐπέλεξε αὐτό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, παρ’ ὅλη τήν φθορν καί ἐρήμωση, τήν ὁποία εἶχε συσσωρεύσει πάνω του ὁ χρόνος. Διότι εἶχε, ὡς φαίνεται, τήν πληροφορία, ὅτι ἐκεῖ ἦταν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ νά δοξασθεῖ τό Ἅγιο Ὄνομά Του μέ τήν ἐπαναλειτουργία τῆς Μονῆς.

Τό Μοναστήρι εἶναι κτισμένο εστήν κορυφή τοῦ βουνοῦ Ἅϊ-Γιάννης, σέ θαυμασία τοποθεσία, ὑψoμέτρου χιλίων περίπου μέτρων. Ἡ κατάσταση ὅμως τοῦ κτιρίου, ἦταν ἀπελπιστική. Ἦταν στεγασμένο μέ φύλλα ἀμιαντοτσιμέντου -ἑλενίτ- καί ἀπό τήν στέγη εἰσήρχοντο τά ὄμβρια ὕδατα. Τά κελλιά ἦταν ἐρειπωμένα. Ὁ σκοτεινός χῶρος τοῦ ἰσογείου, εἶχε μεταβληθῆ σέ σταῦλο διά τά αἰγοπρόβατα καί τό γαϊδουράκι τῆς Μονῆς, μέ ἕνα μέτρο συσσωρευμένα περιττώματα τῶν ζώων.
Ὁ ἀείμνηστος π. Βενιαμίν Μάργαρης, Μοναχός τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ταξιαρχῶν, ἐπί 17 συναπτά ἔτη διέμενε ἐκεῖ μόνος, προκειμένου να φυλάττει ἀνοικτό τό μετόχιο τῆς Μονῆς καί νά διατηρεῖ ἄσβεστη, τήν ἀκοίμητο κανδήλα τοῦ Ἁγίου. Εὐλογημένη καί ταπεινὴ ψυχή, μέ ἔκδηλη χαρά, ἄκουσε τήν ἀπόφαση τοῦ Ἐπισκόπου του, νά δώσει νέα μορφή καί ζωή στή Μονή, διότι καί ὁ ἴδιος παρακαλοῦσε τόν Ἅγιο Ἰωάννη νά στείλει ἀνθρώπους, διά νά μήν παραδοθεῖ στόν ἀφανισμό καί τήν ἐρήμωση.

Ὁ Μακαριστός Ἀρχιμανδρίτης, π. Νικηφόρος Πεζόπουλος, ὡς Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ταξιαρχῶν, μετά ἀφάτου χαρᾶς, δέχθηκε τήν παραχώρηση τοῦ Μετοχίου, ὥστε νά καταστεῖ κυρίαρχος Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή. Ἡ εἴδηση τῆς ἐγκαταστάσεως μιᾶς νέας Ἀδελφότητας, ἔγινε δεκτή μέ ἀπερίγραπτη χαρά ἀπό τούς κατοίκους τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι ἐξέφρασαν τό αἴσθημα τῆς πνευματικῆς εὐφορίας των καί μέ ἐπιστολές πρός τόν Μητροπολίτη. Μία ἐξ αὐτῶν, χαριτωμένη καί πολύ χαρακτηριστική, εἶναι ἡ ἀκόλουθος:

«Σεβασμιώτατε,
Τό μόνο μυστήριο, τό μόνο ἔργο τῆς ζωῆς Σας, τό μόνο θαῦμα πού κάνατε εἶναι ἕνα καί μόνον. Καί τό μνημόσυνο τοῦ ἀειμνήστου πατέρα Σας, εἶναι πού θά ἀνοίξετε τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Θεολόγο στοῦ Βερίνου. Αὐτό πού δέν τό ἔκανε κανείς μέχρι σήμερα. Θά σοῦ φιλήσουμε τά πόδια καί τά χέρια.
Πολλοί γείτονες τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου».

Ὁ Σεβασμιώτατος εἶχε πεῖ τότε εστόν Γέροντα καί τίς ἀδελφές:
«Ἡ περιοχή εἶναι διψασμένη. Καί τό γράμμα πού σᾶς διάβασα δείχνει αὐτή τή δίψα. Συνεπῶς, ὁ Θεός καλεῖ. Ἦλθε ἡ ὥρα νά κάνῃ κάτι καί γι’ αὐτόν τόν τόπο, γι’ αὐτές τίς ψυχές. Καί αὐτό θά τό κάνῃ δι’ ὑμῶν καί δι’ ἐμοῦ. Σ’ αὐτόν τόν ἱερό ἀγῶνα ἔχουμε ἀποδυθεῖ... Ὅταν λειτουργήσῃ αὐτὸς ὁ φάρος, θά εἶναι κάτι πολύ δυνατό γιά τόν κόσμο μας. Καθώς τό σκέφτομαι, ἰσχυροποιοῦμαι στήν πορεία μου... Ἔπειτα, ἔχουμε τήν ἀνταπόκριση τοῦ κόσμου. Αὐτό λέει κάτι γιά ὅλους μας: ὅτι ὁ Θεός δίνει τήν εὐλογία Του. Δίνει τή σφραγίδα Του...».
Μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ καί διά τῶν εὐλογιῶν τοῦ Σεβασμιωτάτου καί τῶν εὐχῶν τοῦ Γέροντος Εὐσεβίου, τό μετόχιο μετετράπη σέ κυρίαρχη Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή, μέ τό ὑπ’ ἀριθμ. 438/87, Προεδρικό Διάταγμα, (ΦΕΚ 209 /τ. Α΄/ 26-11-87).
Ἔπρεπε νά προηγηθεῖ γενική ἀνακαίνιση, ἔργο πολυδάπανο, διά τό ὁποῖο ὁ Σεβασμιώτατος, δέν ἦταν προετοιμασμένος• εἶχε ἤδη ἀνοικτά μέτωπα μέ τήν κατασκευή ἱδρυμάτων τῆς Μητροπόλεως.

Τήν κρίσιμη ἐκείνη στιγμή, ἐπισκέφθηκε τόν Σεβασμιώτατο, ὁ Μακαριστός Μητροπολίτης Σηλυβρίας κυρός Αἰμιλιανός Τιμιάδης, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἄκουσε, ὅτι μία παλαιά Μονή ἐπρόκειτο ν’ ἀνθήσει πάλι, φιλομόναχος ὤν, προσέφερε τό ποσό τῶν δεκαεπτά χιλιάδων Ἑλβετικῶν φράγκων (1.485.449 δραχμῶν μέ τήν ἰσοτιμία τῶν δραχμῶν τῆς περιόδου ἐκείνης), ἀπό τούς μισθούς του, ὡς Καθηγητοῦ σέ Πανεπιστήμια τῆς Εὐρώπης. Ἦταν ἡ πρώτη μεγάλη δωρεά, ἡ ὁποία προῆλθε, μάλιστα ἀπό Ἀρχιερέα, καί ἐπεσφράγισε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ διά τήν ἐπανασύσταση τῆς Μονῆς.

Οἱ κτιριακές ἐργασίες (τό γκρέμισμα ὅ,τι σαθροῦ καί τό ἄδειασμα τῆς κόπρου -κυριολεκτικά- τοῦ ἰσογείου) εἶχαν ἤδη ξεκινήσει, μέ τήν ἐπίβλεψη ἀρχικῶς τοῦ Πρωτοσυγκέλου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, Ἀρχιμανδρίτου π. Παύλου Παπαλεξίου, καί νῦν Μητροπολίτου Κοζάνης, καί τοῦ Γέροντος Εὐσεβίου.

Σέ σύντομο χρονικό διάστημα, ἡ εὐδοκία τοῦ Θεοῦ παρουσίασε, νέα δωρήτρια, τήν μακαριστή Δήμητρα Θ. Μερτικοπούλου, ἡ ὁποία προσέφερε διά τήν ἀνακαίνιση τῆς Μονῆς τό σεβαστό, διά τήν ἐποχή ἐκείνη ποσό, τῶν ἑπτά ἑκατομμυρίων ἑξακοσίων χιλιάδων δραχμῶν (7.600.000), εἰς μνήμη τοῦ ἀειμνήστου συζύγου της Θεοδώρου.

Ὁ ἀκαταπόνητος Γέροντας, ἄν καί τότε διέμενε στήν Ἀθήνα, ἐπεσκέπτετο δύο καί τρεῖς φορές τήν ἑβδομάδα τό Αἴγιο, προκειμένου νά παρακολουθεῖ ἀπό κοντά τίς ἀναστηλωτικές ἐργασίες, οἱ ὁποῖες πραγματοποιοῦντο στό παλαιό Μετόχιο. Ἄλλοτε, ἔρχονταν μαζί του καί οἱ ἀδελφές καί βοηθοῦσαν μέ προσωπική ἐργασία. Ὁ π. Εὐσέβιος πρωτοπόρος, ἐργαζόταν χειρωνακτικά, παρά τήν προβεβηκυΐα ἡλικία, τῶν ἑβδομήντα ἑπτά ἐτῶν του.

Ὁ Σεβασμιώτατος ἀπό τήν πρώτη στιγμή, στήριξε τόν Γέροντα καί τήν ἀδελφότητα. Σέ κάποιες ἀπό τίς συναντήσεις των, εἶχε πεῖ: «...Ὁ Θεός εἰσήκουσε τῶν προσευχῶν μου καί ἐπέβλεψεν ἐπ’ ἐμέ ἐν τῷ προσώπῳ ὅλων ὑμῶν, καί πρῶτον ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ π. Εὐσεβίου... Ἐφόσον ὁ Γέροντας θά ἔλθῃ κάτω, αὐτό γιά μένα εἶναι τό πᾶν. Διότι στή Μητρόπολι στερούμεθα ἑνός ἁγίου Γέροντος πού θά βοηθά πνευματικά κάθε ψυχή. Αὐτό γιά μένα εἶναι πράγμα πολύ μεγάλο. Ἀντιλαμβάνεσθε...
... Ὁ Θεός ηὐδόκησε νά ἔλθετε στόν Ἅγιο Ἰωάννη. Ἤδη, ἔχω πολλά δείγματα καί σημεῖα, ὅτι ὁ Θεός ἔχει εὐλογήσει τήν προσπάθειά μας... Εἶμαι βεβαιωμένος, ὄχι ἑκατό τοῖς ἑκατό, ἀλλὰ χίλια τοῖς ἑκατό, ὅτι εἶναι μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅ,τι κάνουμε. Εἴμεθα σ’ ἕνα δρόμο πού ὁ Θεός ἔχει βάλει τήν σφραγίδα του. Θά κάνουμε τό σταυρό μας καί θά προχωρήσουμε. Κτίζουμε ἕνα φάρο πνευματικό πού θά ἔχει διάρκεια εἰς αἰῶνας αἰώνων...Ἡ πρώτη μου φροντίδα εἶναι, ὁ π. Εὐσέβιος, ὁ ὁποῖος ἐμπιστεύεται στήν ταπεινότητά μου τήν Ἀδελφότητα. Πιστεύω στήν ἁγιότητα τοῦ π. Εὐσεβίου, ὅτι ὅλα θά πᾶνε καλά... Καί πιστεύω ὅτι σύντομα θά φθάσουμε στό σημεῖο νά λέμε: “οἱ ἀγῶνες μας πλέον, δέν εἶναι γιά τά κτήρια, οἱ ἀγῶνες μας εἶναι, γιά νά ὠφελήσουμε τούς ἀνθρώπους καί νά ἀξιοποιήσουμε αὐτή τή δωρεά τοῦ Θεοῦ”».

Οἱ ἐργασίες συνεχίστηκαν καθ’ ὁλόκληρο τό ἔτος 1987 μέ ἀρκετή ὅμως ἐπιβράδυνση, διότι ὁ χειμώνας ἦταν πολύ βαρύς. Τά συνεργεῖα διαδέχονταν τό ἕνα τό ἄλλο καί ἐλάμβαναν τήν ἀμοιβή των ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη, ἡ ὁποία εἶχε ἀναλάβει καθ’ ὁλοκληρία τήν δαπάνη τοῦ ἔργου. Ὁλοκληρώθηκαν, ἡ κεραμοσκεπή τοῦ κτιρίου, ἡ ξύλινη ὀροφή, οἱ σοβάδες τῶν τοίχων, ἐσωτερικῶς καί ἐξωτερικῶς, ἀντικαταστάθηκαν μέ νέα, τά σαθρά ξύλινα πατώματα, τά παράθυρα καί οἱ θύρες. Ἐπίσης, τοποθετήθηκαν ξύλινα κιγκλιδώματα στά μπαλκόνια. Κατασκευάστηκαν νέες ἠλεκτρικές καί ὑδραυλικές ἐγκαταστάσεις καί ἡ ἀπαραίτητη κεντρική θέρμανση. Ἐπιπλέον, κτίσθηκε ἐξ ἀρχῆς, μία μικρή προσθήκη, ἀνατολικά τοῦ ὑπάρχοντος κτιρίου, διά τήν ἐξασφάλιση βοηθητικῶν χώρων, οἱ ὁποῖοι δέν ὑπῆρχαν.

Τό ἰσόγειο -παλαιός σταῦλος- δεξιά τῆς κεντρικῆς εἰσόδου, διαμορφώθηκε σέ ἀρχονταρίκι καί ὁ ἐσώτερος χῶρος μέ τήν θολωτή ὀροφή, μετετράπη, κατά τήν ἐπιθυμία τοῦ Γέροντος Εὐσεβίου, σέ κατανυκτικό παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου Ἀλεξίου τοῦ Ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ. Ὁ χῶρος -ἀριστερά τῆς εἰσόδου- ὅπου ὑπῆρχαν ἀποθῆκες καί κακότεχνος ὀρνιθώνας, πλήρως ἀνακαινισμένος, θά χρησίμευε πλέον ὡς κοινή τράπεζα τῶν μοναζουσῶν, κουζίνα καί κελλαρικό.

Στόν ἐπάνω ὄροφο, ἀνακαινίσθηκαν, τά ὑπάρχοντα ἐρειπωμένα κελλιά, ὁ πλατύς διάδρομος ὁ ὁποῖος θά χρησίμευε διά ἐργαστήριο, καί τό ἀρχονταρίκι στήν βορειοδυτική γωνίν, μέ τόν παροδοσιακό φοῦρνο. Τό Πάσχα τοῦ ἔτους 1988, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, καί τίς εὐλογίες τοῦ Σεβασμιωτάτου, ἡ Μονή ἦταν ἕτοιμη νά δεχθεῖ τήν νέα Ἀδελφότητα, διά τήν μόνιμη ἐγκατάστασή της.

Τήν 8η Μαΐου 1988, ἑορτή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, Προστάτου τῆς Μονῆς, ὁ Σεβασμιώτατος βαθιά συγκινημένος καί μέ αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης πρός τόν Τριαδικό Θεό, χαρακτήρισε ἐπίσημα τήν ἡμέρα αὐτή, ὡς γενέθλιο ἡμέρα τῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητας, καί εἶπε μεταξύ ἄλλων στούς πολυπληθεῖς προσκυνητές, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συρρεύσει:

«...Ἦταν καθολικό αἴτημα τῆς ἐπαρχίας μας καί ἰδιαίτερα αὐτῆς τῆς περιοχῆς, νά ἀναστηθῆ τό Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, νά ξαναζωντανέψη. Καί ἰδού, ἦρθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου... Ἐδῶ σήμερα μαζευτήκατε μυριάδες ἀνθρώπων... Ὅλα συγκλίνουν σ’ αὐτήν τήν διαπίστωσι, ὅτι ὑπάρχει μιά μικρή ἄμπελος ἐδῶ, ἕνα ἀμπελάκι, πού τό ἐφύτευσεν ἡ δεξιά τοῦ Θεοῦ...».

Ἐπίσης, ὁ Σεβασμιώτατος ἐκφράζοντας τήν Ἀρχιερατική του ἀγάπη καί τήν πατρική μέριμνα διά τήν νεοσύστατη Μονή, ἡ ὁποία ἐστερεῖτο παντελῶς πόρων, μέ μίαν συγκινητική ἐπιστολή του πρός τήν Ἀδελφότητα, ἀνακοίνωσε τήν ἀπόφασή του, ὅπως προσφέρει τόν μισθό του ἐπί ἕξι μῆνες, διά τίς ἄμεσες ἀνάγκες της:

«Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, Χριστός Ἀνέστη!
…..Θεωρῶ, ὅτι ἡ κατά τήν 8ην Μαΐου 1988 ἀγομένη ἑορτή τοῦ Ἠγαπημένου Μαθητοῦ, θά πρέπει νά θεωρῆται ἐφ’ ἑξῆς, ἡ γενέθλιος ἡμέρα τῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητος ὑμῶν. Μετέχων, ὅθεν, καί ἐμπράκτως εἰς τήν χαράν τῆς ἑορτίου ταύτης ἐπετείου, ἠθέλησα νά συμβάλω ἐπ’ ὀλίγον καί κατά δύναμιν εἰς τήν ἀντιμετώπισιν τῶν πρώτων ἐξόδων τῆς ἐνταῦθα ἐγκαταβιώσεώς σας, μεριμνῶν ὑπὲρ ἡμῶν ὡς Πατήρ φιλόστοργος. Ἐφ’ ᾧ καί ἤχθην εἰς τήν ἀπόφασιν, ὅπως παραχωρήσω πρός ὑμᾶς τάς κατά μῆνα πά¬σης φύσεως ἀποδοχάς μου, ἤτοι τόν κατά μῆνα εἰσπραττόμενον μισθόν μου σχεδόν εἰς τό ἀκέραιον, ὅστις καί ἀποτελεῖ καί τό μοναδικὸν ἔσοδόν μου, διά χρονικόν διάστημα ἕξ μηνῶν, ἤτοι ἀπό τοῦ ἱσταμένου μηνός Μαΐου ἕως καί τοῦ Ὀκτωβρίου ἐ. ἔ. πρός ἐνίσχυσιν τῆς Ἀδελφότητος εἰς τά πρῶτα βήματα αὐτῆς. Ἐκ τῆς κατά μῆνα ἀντιμισθίας μου, θά παρα-κρατῶ μόνον, τό ποσόν τῶν 20. 000 δραχμῶν δι’ ἐκπλήρωσιν ἀνειλημμένης ὑποχρεώσεως, καθώς ἐπίσης καί τό ἐπίδομα ἀδείας (καταβαλλόμενον εἰς τούς μισθωτούς κατά μῆνα Ἰούλιον) διά τήν αὐτήν αἰτίαν……….
Ταῦτα δέ πάντα, ἔστωσαν πρός δόξαν τοῦ ἁγίου Ὀνόματος τοῦ ἐν Τριάδι προσκυνουμένου Θεοῦ ἡμῶν, Ὧ ἡ δόξα καί τό κράτος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶ¬νας τῶν αἰώνων, Ἀμήν».

Τόν Μάρτιο τοῦ 1989, ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιος, ἔγραφε στό δελτίο τύπου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως:

«... Ἐδῶ, στό ὡραῖο Αἴγιο, ἔχομε τώρα μιά νέα μεγάλη δωρεά τοῦ Κυρίου μας. Ἡ Μονή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στό Βερῖνο, ἦταν μέχρι πρό τινος μιά ἔρημος... Τό Μοναστήρι τοῦ Τσετσεβοῦ, ὅπως τό λένε οἱ Αἰγιῶτες, ἦταν μιά πνευματική ἔρημος. Ἦταν, ἀλλά τώρα βέβαια, δέν εἶναι! Διότι σήμερα σφύζει ἀπό ζωή. Ἡ ἔρημος τώρα πλέον ἀνθίζει... Δέκα ἑπτά νεανικές παρθενικές ψυχές ἔχουν ἤδη ἐγκατασταθῆ ἐκεῖ ἀπό τήν Ἄνοιξιν τοῦ 1988! Δέκα ἑπτά εὐλογημένες νεάνιδες μέ ἦθος, ἀρετήν καί προσόντα “οὐ τα τυχόντα”, ὅπως θά ἐλέγαμεν ἄλλοτε, ἄφησαν τόν κόσμον, τίς θέσεις των καί τά τοῦ κόσμου τερπνά, καί ἦλθαν στό Βερῖνο, γιά νά ἀφιερώσουν τήν ζωήν των εἰς τήν λατρείαν τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ μας καί εἰς τήν διακονίαν τοῦ ἀνθρώπου. Ἕνα πνευματικό μελίσσι ἦλθε κοντά μας. Τό ἔφερεν ἐδῶ, ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Μαζί μέ τόν πνευματικόν του Πατέρα, τόν πολύ σεβαστόν καί ἁγιασμένον λευΐτην τοῦ Θεοῦ, τόν Πανοσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην π. Εὐσέβιον Γιαννακάκην.

Μέ τήν ἰδικήν του πνοήν καί μέ τήν ἀκαταπόνητον δραστηριότητά του, ἡ ἔρημος τοῦ Βερίνου ἔχει ἤδη γίνει ἕνας λειμῶνας πνευματικός, ἕνας ἀληθινός παράδεισος. Αὐτό κι ἂν εἶναι θαῦμα τοῦ Θεοῦ!... Τί λέγω; Μόνον θαῦμα; Αὐτό εἶναι θαῦμα θαυμάτων! Ὑπερβαίνει κάθε ὅριο φαντασίας! Ἡ νέα... Μοναστική Ἀδελφότης... ἔρχεται σάν ἐξαιρετικόν δῶρον τοῦ Θεοῦ στήν περιοχή μας. Εἶναι τό ἀλέτρι τοῦ Θεοῦ, μέ τό ὁποῖον ὁ Οὐράνιος Γεωργός καί Πανάγαθος Πατήρ θά γεωργήσῃ καί θά ἀνασκάψῃ τίς χερσωθεῖσες ἀπό τήν πνευματικὴν ὀκνηρίαν ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι ἡ ἐνσάρκωσις τῶν ὀνείρων καί τῶν χρηστῶν ἐλπίδων μας... Εἶναι ὁ φάρος, πού θά φωτίζῃ ἀπό ἐδῶ κι ἐμπρός τήν πνευματικήν μας πορείαν...».

Top