ΚΥΡΙΑΚΗ 02/08/2020 ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 SUNDAY 02/08/2020 EIGHTH SUNDAY OF MATTHEW

 

Ο χορτασμός των «πεντακισχιλίων» καθώς και ο έτερος των «τετρακισχιλίων», όπου με επτά ψωμιά και λίγα ψάρια χόρτασαν τέσσερις χιλιάδες άνδρες χωρίς γυναίκες και παιδιά, και περίσσευσαν «επτά σπυρίδες» (Ματθ. 15, 32-38), δεικνύει το ενδιαφέρον του Χρι¬στού για τα απλά και καθη¬με¬ρινά προβλήματα των ανθρώπων, όπως αυτό της διατροφής. Όμως η σημερινή ευαγγελική περικοπή, ξεδιπλώνει μπροστά μας και ένα άλλο βαθύτερο μήνυμα που έχει την δική του ξεχωριστή σημασία και μπορούμε να αντλήσουμε από αυτό, μια άλλη θεώρηση του σύγχρονου τρόπου ζωής μας.
Η διαταγή του Κυρίου, να μαζευτούν και να φυλαχτούν, όλα τα περισσεύματα, αφού πρώτα, ένα τεράστιο πλήθος έφαγε και χόρτασε στο μέσον της ερήμου, αν μη τι άλλο φαίνεται σχολαστική και υπερβολική. Όταν έχεις κάτι τι άφθονο, τι χρειάζεται να σκύβεις και να περισυλλέγεις αποφάγια; Κι όμως, εάν η πράξη αυτή δεν ήταν σωστή, δεν θα την έκανε ο Χριστός. Δεν θα έβαζε σε κόπο τους ανθρώπους. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι και οι τέσσερεις ευαγγελιστές, διηγούνται αυτήν την λεπτομέρεια.
Στα παλαιότερα χρόνια που δεν υπήρχε η αφθονία των αγαθών, οι άνθρωποι σέβονταν περισσότερο τα αγαθά του Θεού που τα κέρδιζαν με ιδρώτα. Είχαν συνείδηση της αξίας τους μεγαλύτερη από αυτήν που έχουμε εμείς σήμερα. Κάθε τι που περίσσευε, φυλασσόταν για να βρεθεί πάλι και να αξιοποιηθεί την κατάλληλη στιγμή. Με αυτό το πνεύμα της νοικοκυροσύνης, είχαν τάξη και σειρά στη ζωή τους, που τους εξασφάλιζε όχι μόνο οικονομική αυτάρκεια, αλλά και εσωτερική πληρότητα.
Σήμερα τα πράγματα, έχουν αλλάξει. Κολυμπάμε στα αγαθά της καταναλωτικής μας κοινωνίας και δεν νοιώθουμε την ανάγκη αυτής της οικονομίας. Η αφθονία οδηγεί στην σπατάλη, που είναι δείγμα αταξίας και απερισκεψίας και προφανώς δεν αφορά μόνο το φαγητό. Η σπατάλη, έγινε σύντροφος του σύγχρονου πολίτη αυτού του κόσμου, τις περισσότερες φορές, απλά για να επιδείξει τον πλούτο του ή ότι δεν υπολογίζει τίποτα και αισθάνεται παντοδύναμος.
Η σπατάλη, συναντιέται σε κάθε μας βήμα, στο σπίτι από την νοικοκυρά, στο σχολείο από τα παιδιά, στην ψυχαγωγία στην δουλειά, σε όλα. Διαβάζοντας τα παραπάνω, θα νομίσει κανείς ότι η σπατάλη, είναι απλώς ένα φαινόμενο που μπορεί να έχει μόνο οικονομικές ή κοινωνικές προεκτάσεις. Λάθος !!! Διότι σαν φαινόμενο, έχει και ηθική χροιά. Η σπατάλη εκ μέρους εκείνων που έχουν πλούσια αγαθά, γίνεται πειρασμός για αυτούς που στερούνται. Ο λόγος του Θεού, είναι αμείλικτος για τους πλουσίους που πέρασαν την ζωή τους μέσα στην τρυφή και την σπατάλη. Δεν είναι δικαίωμα τους η ανεξέλεγκτη και προκλητική διάθεση των αγαθών τους, έστω και αν τους περισσεύουν.
Η κοινωνιολογία, βρίσκει στην σπάταλη διαγωγή, στοιχεία που δεν συνάδουν με τις προσταγές της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας. Η ηθική, σε τέτοιες διαγωγές, αποκαλύπτει στοιχεία μίας εσωτερικής κουφότητας, ξένης προς το πλέγμα των αρετών της αληθινής αγάπης για τον εαυτό μας και για τον πλησίον. Τέλος σε μία κοινωνία χριστιανική, εκδηλώσεις προκλητικής σπατάλης, είναι απερίφραστα αντικοινωνικές και απέχουν πολύ από το χριστιανικό πνεύμα που θέλει τους ανθρώπους τέλειους σε όλα.
Η σπατάλη, δεν μπορεί να αμνηστευθεί, ούτε ως τρόπος ζωής, ούτε σαν τρόπος συμπεριφοράς, διότι δυστυχώς, μέσα από αυτήν αποκαλύπτεται η έλλειψη αγωγής, η έλλειψη εσωτερικής συνοχής και η πνευματική ένδεια.
Όλα όσα περιγράφηκαν μπορούν να γίνουν απόλυτα κατανοητά, στην δεκαετή περίοδο των «ισχνών αγελάδων» που πρόσφατα βιώσαμε παγκόσμια ή κατά την περίοδο του «κορονοϊού» που ακόμα μας ταλανίζει, έχοντας σαν αποτέλεσμα να φθάσει ο συνάνθρωπος μας στα κατώτατα όρια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ακόμα και για ένα πιάτο φαί. Επομένως, καμία δικαιολογία της σπατάλης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, όταν μπορούμε να ασκηθούμε στην λελογισμένη οικονομία, που είναι αρετή όταν γίνεται χωρίς επιβολή.

Top