ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ - Sunday, 30 May 2021

Η τελευταία εβδομάδα του Μαΐου κάθε χρόνο αποτελεί για τον κάθε Έλληνα μία εβδομάδα ορόσημο, αφού μέσα σε αυτήν καίει άσβεστη η φλόγα της μνήμης της Αλώσεως. Έχουν περάσει 568 ολόκληρα χρόνια από τις 29 Μαΐου του 1453 και αυτή η θλιβερή επέτειος έχει αφήσει το δικό της μοναδικό ανεξίτηλο αποτύπωμα τόσο στην γενικότερη ελληνική ιστορία, όσο και ειδικότερα στην κάθε μία ελληνική χριστιανική ψυχή, η οποία για αιώνες τώρα θρηνεί το τέλος της «Ρωμανίας», φέρνοντας στο νου όλων μας έντονα συναισθήματα πόνου και θλίψης, αφού η απώλεια της ελευθερίας είναι αναμφισβήτητα η φρικτότερη και οδυνηρότερη κατάληξη που μπορεί να συμβεί στην ιστορία ενός λαού.

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, με όποιο τρόπο κι αν την προσεγγίσει κανείς, αποτελεί ένα ξεχωριστό και καθοριστικό ορόσημο τόσο για τις συνέπειες και τα αποτελέσματα που αφορούν την ιστορική διαδρομή του ελληνισμού, όσο και για την γενικότερη πορεία της Ευρώπης.

Όταν η Κωνσταντινούπολη αλώθηκε λόγω της διαίρεσης και της διχόνοιας των Βυζαντινών, η υπερχιλιετής Ρωμαϊκή Ανατολική Αυτοκρατορία έπαψε πλέον να υπάρχει, διακόπτοντας έτσι βίαια και άδοξα μία ιστορική ένδοξη πορεία 12 αιώνων ζωής του Βυζαντίου, μία πορεία που είχε ως σφραγίδα την αληθινή πίστη στον αληθινό Θεό.

Την τελευταία εκείνη μακρά και αγωνιώδη νύχτα της θλιβερής επετείου, o Κωνσταντίνος ΙΑ΄ ο Παλαιολόγος επιτέλεσε το τελευταίο εκείνο χρέος που αισθανόταν ως Χριστιανός. Προσήλθε  κάτω από τον μεγαλοπρεπή θόλο της Αγίας Σοφίας με μεγάλη συντριβή και θλίψη και, αφού ζήτησε συγχώρεση από τους Χριστιανούς αδελφούς του, κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Τον ακολούθησαν αυλικοί, άρχοντες, αξιωματούχοι, αλλά και μεγάλο πλήθος λαού. Έμελλαν να είναι αυτές οι ύστατες και ομορφότερες στιγμές ελευθερίας της μαρτυρικής ζωής του τραγικού τούτου τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα. Οι στιγμές αγωνίας ενός λαού με τόσο ένδοξη ιστορία μέσα στον υπέρλαμπρο Ναό της Αγίας Σοφίας προκαλούν τον θαυμασμό και την συγκίνηση κάθε ανθρώπου. Το ελληνικό έθνος οφείλει να είναι και να αισθάνεται αιώνια υπερήφανο, αφού οι τελευταίες αυτές ικεσίες βγαλμένες από τις καρδιές Ελλήνων, που ίσως να μην αντίκριζαν το φως της άλλης ημέρας, θα αντηχούν αιώνια μέσα στην κάθε ελληνική ψυχή και θα φωτίσουν πάντοτε την ιστορία του ελληνικού έθνους.

Όμως κι αν η Πόλις εάλω, δεν  έπαψε ούτε στιγμή η πνευματική της ακτινοβολία, ουδέποτε έπαψε να είναι η προκαθημένη της καρδιάς μας, της αγάπης μας, αυτή η βρυσομάνα, που ακόμα σκλαβωμένη, ποτίζει και σήμερα και θα ποτίζει για πάντα του Γένους μας τις Άγιες ρίζες.

Ἡ Πόλη παραδόθηκε.  Όμως παραμένει  ζωντανή. Ο Βασιλιάς είναι σύμφωνα με τον λαϊκό θρύλο μαρμαρωμένος, αλλά ταυτόχρονα ζει από γενιά σε γενιά, μέσα στις καρδιές όλων όσοι αισθάνονται Ρωμηοί. Ἡ Κωνσταντινούπολη ζει σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης, όπου σήμερα υπάρχει Ρωμαίϊκη ψυχή και καρδιά.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, παραμένει ο ιερός πυρήνας και θεματοφύλακας γύρω από τον οποίο ενώνεται το όραμα όλων των Ορθοδόξων Ελλήνων και γιατί όχι των απανταχού Ορθοδόξων Χριστιανών για να θερμαίνει και να φωτίζει την πορεία τουκόσμου, να ενώνει τα διηρημένα και πρωτίστως τις ψυχές μας με τον Αναστημένο Κύριο.

Όσο και αν κάποιοι σήμερα αγωνίζονται να αμβλυνθούν οι όποιες αναφορές στην κοιτίδα του Γένους και στις αλησμόνητες πατρίδες, πρέπει να γνωρίζουν ότι στο αίμα των Ελλήνων, υπάρχει η ρίζα, η φύτρα η πνευματική, η ένωση με τα ζώπυρα του πολιτισμού μας και της ιστορίας μας.

Για την Κωνσταντινούπολη θα μείνει μέχρι της συντελείας του αιώνος ο λόγος του κλεινού και θεορρήμονος Γρηγορίου του Ναζιανζηνού:

«Ὧ Κωνσταντίνου κλειτὸνἕδος μεγάλου.

ὁπλοτέρηῬώμη, τόσσον προσφέρουσα πολήων,

ὁσσάτιονγαίηςοὐρανὸςἀστερόεις»

( Γρηγ. Θεολ. ποίημ. 1′)

δηλ. « Ὧ δοξασμένη καθέδρα του Κωνσταντίνου του Μεγάλου, νεώτερη Ρώμη, ποὺ τόσο ξεπερνάς κάθε άλλη πόλη.

όσο την γηοαστροστόλιστος ουρανός….» .

Σε κανένα κράτος στον κόσμο η πτώση και η άλωση μίας πόλεως δεν θρηνήθηκε και δεν επηρέασε σε τόσο μεγάλο βαθμό την ιστορία, την ζωή και την ιδιοσυγκρασία ενός έθνους, όσο αυτή της Πόλεως του Ελληνισμού. Η σθεναρή αντίσταση των πολιορκημένων μπροστά στους πολυάριθμους φανατισμένους άπιστους για την πίστη και την πατρίδα, έμεινε αιώνια χαραγμένη στις ψυχές του υπόδουλου Ελληνισμού και δημιούργησε την εθνική συνείδηση στους τέσσερις αιώνες σκλαβιάς και τον πυρήνα για το ξεκίνημα της εθνικής μας παλιγγενεσίας .

Γι αυτό  διά  μέσου των αιώνων το θαρραλέο φρόνημα του Ελληνικού έθνους με αισιοδοξία αποφαίνεται και λέγει:
«Σώπασε, κυρά Δέσποινα, μην κλαις και μη δακρύζης, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα’ ναι».

 

 

           

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Καλαβρύτων καίΑἰγιαλείαςἹερώνυμος

READ_MORE_K2
Top