ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ 11/10/2020 ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

 

FOURTH SUNDAY OF LUKE 11/10/2020 PARABLE OF THE SOWER

 

Η σημερινή ευαγγελική παραβολή καταγράφεται, με κάποιες παραλλαγές στην διατύπωση, και από τους τρεις συνοπτικούς Ευαγγελιστές τον Ματθαίο (Κεφ. ΙΓ΄), τον Μάρκο (Κεφ. Δ΄) και τον Λουκά (Κεφ. Η΄), γεγονός που καταδεικνύει την μεγάλη σπουδαιότητα και σημαντικότητά της, καθώς τα νοήματά που μας δίδει σκιαγραφούν την πνευματική κατάσταση των ανθρώπων κάθε εποχής, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο κάθε ένας από εμάς προσλαμβάνουμε το λόγο Του.

   Ο Κύριος ως ο κατ’ εξοχήν Διδάσκαλος, επιθυμώντας να πλησιάσει τον κάθε άνθρωπο, συνήθιζε να απευθύνεται με απλά λόγια, χρησιμοποιώντας εικόνες και παραδείγματα από την καθημερινή ζωή και μάλιστα από την δραστηριότητα της καλλιέργειας της γης, όπως ακριβώς στην παραβολή του καλού Σπορέως. Κάποτε βγήκε στο χωράφι του ένας γεωργός (σπορέας) για να σπείρει σιτάρι. Καθώς έσπερνε, μερικοί σπόροι έπεσαν στο δρόμο και ήρθαν τα πουλιά και τους έφαγαν όλους. Άλλοι σπόροι έπεσαν πάνω σε έδαφος πετρώδες, που δεν είχε πολύ χώμα κι αμέσως φύτρωσαν γιατί το χώμα ήταν λιγοστό. Μόλις όμως ανέτειλε ο ήλιος κάηκαν και επειδή δεν είχαν ρίζες ξεράθηκαν. Άλλοι σπόροι πάλι έπεσαν στ' αγκάθια. Αυτοί οι σπόροι φύτρωσαν, αλλά όταν τ' αγκάθια μεγάλωσαν, τους έπνιξαν. Τέλος άλλοι σπόροι έπεσαν σε γόνιμο έδαφος και έδωσαν καρπό, άλλοι εκατό φορές περισσότερο, άλλοι εξήντα κι άλλοι τριάντα φορές περισσότερο από τον αρχικό σπόρο.

   Σπορέας είναι ο Χριστός. Οι σπόροι είναι ο λόγος του Θεού, που απευθύνεται χωρίς διάκριση σε κάθε άνθρωπο με σκοπό τη σωτηρία του. Ωστόσο οι σπόροι αυτοί πέφτουν σε τέσσερα διαφορετικά σημεία. Η καρποφορία τους εξαρτάται από τις δυνατότητες γονιμότητας του κάθε σημείου. Στις τρεις πρώτες περιπτώσεις, ο Κύριος παρουσιάζει τα εμπόδια εκείνα, τα οποία ανακόπτουν την προσπάθεια της καρποφορίας του Λόγου του Θεού στις καρδιές μας. Στην πρώτη, η ταχύτητα με την οποία τα πουλιά αρπάζουν την τροφή τους συμβολίζει την ταχύτητα της δράσης του πονηρού. Οι πονηροί λογισμοί πετούν σαν τα πουλιά μέσα στο ανθρώπινο μυαλό , παρουσιάζουν το λόγο του Θεού ως παράλογο και με αυτό τον τρόπο τον αφαιρούν από την ψυχή του ανθρώπου, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να παραμένει άπιστος1

   Στη δεύτερη, ο σπόρος που πέφτει σε πετρώδες έδαφος, δηλώνει τους ανθρώπους που ακούνε με χαρά το λόγο του Θεού, όμως δεν καταβάλλουν καμιά προσπάθεια να τον τηρήσουν. Ο ήλιος της παραβολής, που ανατέλλει και καίει τα νέα φυτά ταυτίζεται με τις θλίψεις και τους διωγμούς. Οι θλίψεις μπορεί να προέρχονται από τους γονείς, τους συγγενείς, τούς συνεργάτες μας ή και από αυτούς που φαίνεται να είναι φίλοι μας2. Από την άλλη οι διωγμοί που υπέστησαν οι άνθρωποι κατά καιρούς, άλλους τους οδήγησαν στο μαρτύριο και την αγιότητα και άλλους τους έσπρωξαν στην αποστασία και την καταστροφή3.

   Στην τρίτη περίπτωση το σπόρο τον έπνιξαν τα αγκάθια. Αγκάθια είναι οι ηδονές, οι απολαύσεις και οι βιοτικές μέριμνες. Όπως λοιπόν τα αγκάθια δεν αφήνουν να φυτρώσει ο σπόρος, αλλά με την πυκνότητά τους τον συμπνίγουν, αφού είχε την κακή τύχη να σπαρεί δίπλα τους στον αγρό, με τον ίδιο τρόπο και οι βιοτικές μέριμνες πνίγουν τον πνευματικό σπόρο, επειδή όταν πέσει στην ψυχή, δεν τον αφήνουν να καρποφορήσει4. Το αγκάθι επειδή είναι οξύ, εύκολα εισέρχεται στο ανθρώπινο σώμα, δύσκολα όμως εξέρχεται από αυτό. Κατά τον ίδιο τρόπο οι απολαύσεις και οι μέριμνες της ζωής, εάν κυριαρχήσουν στην ψυχή, δύσκολα ξεριζώνονται5. Οι καταστάσεις αυτές   απηχούν τα λόγια του Προφήτη Ησαΐα που λέγει αναφερόμενος προς τον σκληρόκαρδο λαό του: «ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶν αὐτῶν βαρέως ἤκουσαν καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσι καὶ τῇ καρδίᾳ συνῶσι, καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσομαι αὐτούς»6.

   Αντίθετα, η γόνιμη και καρποφόρα γη, που δίδει εκαντονταπλάσιο καρπό, είναι οι καλές, ευγενείς και αγαθές ψυχές, που δέχονται το σπόρο του λόγου του Θεού, τον κατέχουν και τον διαδίδουν και στους άλλους. Όταν σε ένα καθαρό νου πέσει ο θείος λόγος τότε ριζώνει βαθιά και βλαστάνει και φέρει καρπό πολύ7.   Βασική προϋπόθεση γι’ αυτό είναι ο άνθρωπος να καλλιεργήσει την καρδιά του, να την προετοιμάσει για να δεχθεί το Ευαγγέλιο. Παράλληλα όμως και ο ίδιος ο λόγος του Θεού είναι ικανός να μεταμορφώσει την ταπεινή καρδιά του ανθρώπου και να την εξαγνίσει. Αυτή η μεταμόρφωση οφείλεται αποκλειστικά στη χάρη του Θεού. Παράδειγμα τρανό είναι το πρόσωπο της Παναγίας μας. Με ταπείνωση και αφοσίωση, αφού είχε προετοιμαστεί με προσευχή και πνευματική άσκηση στα Άγια των Αγίων, δέχτηκε να γεννήσει τον Υιό του Θεού, να γίνει Θεοτόκος, να βλαστήσει μέσα της ο Λόγος. Τήν ίδια παρακαταθήκη φέρουμε και εμείς καθώς καλούμεθα να αποδεχθούμε μέσα στις καρδιές μας τον Λόγο του Θεού, και με την χάρη Του να Τον μεταλαμπαδεύσουμε και στους άλλους, να γίνουμε φως και για τους άλλους. Ο Χριστός μας αφήνει πάντοτε ελεύθερους να τοποθετηθούμε και να διαλέξουμε σε ποια από τις κατηγορίες που περιγράψαμε θέλουμε να ανήκουμε. Ο καθένας μας οφείλει να κάνει αυτοκριτική, ενδοσκόπηση και να δει σε ποια κατηγορία κατατάσσει τον εαυτό του. Μήπως είναι δρόμος που καταπατείται; Μήπως είναι γεμάτος αιχμηρές και ακατέργαστες πέτρες; Μήπως είναι σπαρμένος με αγκάθια; Ή είναι τόπος εύφορος, δροσερός και καλλιεργημένος; Ο καθένας ας προσπαθήσει να καταστήσει την καρδιά του δεκτική στο λόγο του Θεού. Να την μετατρέψει σε εύφορο έδαφος, σε γη αγαθή, ώστε ο λόγος του Θεού να ριζώσει και να αποδώσει καρπό. Αμήν!

 

___________________________

Παραπομπές:

1. Βλ. Θεοφάνης Κεραμεύς, Ομιλία Ζ, Περί της παραβολής του σπόρου, MPG 132, 241 Α, 6–9

2. Βλ. Ωριγένης, Catena in Matthaeum, εκδότης: J.A. Cramer, σελ. 104, 14–17

3. Βλ. Παναγιώτης Ν. Τρεμπέλας, Υπόμνημα εις το κατά Μάρκον Ευαγγέλιον, σελ. 71–72

4. Βλ. Ιωάννης Χρυσόστομος, Λόγος παραινετικός εις την είσοδον της Αγίας Τεσσαρακοστής, MPG 53, 515, 23–31

5. Βλ. Θεοφύλακτος , Ερμηνεία εις το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, MPG 123, 284 Β, 1–5

6. Ησ. στ΄: 9-10

7. Βλ. Κύριλλος Αλεξανδρείας, Εξήγησις εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, MPG 72, 628, 6–17

Read 262 times Last modified on Friday, 09 October 2020 20:55
Top