ΚΗΡΥΓΜΑ  ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

«Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντες αυτόν, εν πνεύματι και αληθεία, δει προσκυνείν»

 

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, είναι γεμάτη νοήματα τα οποία, πέρα από το γεγονός της συναντήσεως του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα, έχουν βαρύτητα και σημασία για τον καθένα μας. Κουρασμένος ο Χριστός από την οδοιπορία, στέκεται έξω από μια πόλη της Σαμάρειας, τη λεγομένη Συχάρ  δίπλα στο πηγάδι του Ιακώβ, και στέλνει τους μαθητές Του να αγοράσουν τρόφιμα. Κάποια στιγμή έρχεται μία γυναίκα η ΣαμαρείτΙδα να πάρει νερό. Ο Χριστός ζητάει από την ΣαμαρείτΙδα να του προσφέρει νερό για να ξεδιψάσει,

Κι η ΣαμαρείτΙδα από την πρώτη στιγμή ξαφνιάστηκε που της μίλησε ο Κύριος και της ζήτησε νερό, γιατί τότε οι Ιουδαίοι μισούσαν τους Σαμαρείτες και δεν ήθελαν να έχουν καμία σχέση μαζί τους. Και στην απορία της πώς ένας Ιουδαίος μιλά σε μια γυναίκα, και μάλιστα Σαμαρείτιδα, της λέγει ότι εάν ήξερε με ποιόν μιλούσε, τότε η ίδια θα Του ζητούσε να της δώσει το “ὑδωρ το ζων” το ζωντανό νερό, αυτό που όταν κανείς το γευτεί δεν πρόκειται να διψάσει ξανά, μιας που γίνεται μέσα του πηγή που αναβλύζει. Και αυτή η πηγή δεν είναι άλλη από τον ίδιο το Χριστό, που φωτίζει και αγιάζει και αναζωογονεί κάθε άνθρωπο. Ο Κύριος τότε βρήκε την ευκαιρία να την οδηγήσει σε μετάνοια για την αμαρτωλή ζωή της.

Όποιος πιει από το νερό που δίνω εγώ, της είπε, δεν θα διψάσει ποτέ.

Το νερό είναι ένα από τα πιο απαραίτητα στοιχεία της ζωής των ανθρώπων. Ύστερα από την κούραση και την εξάντληση, τίποτε άλλο δεν είναι πιο ποθητό από ένα ποτήρι δροσερό νερό.

Δεν είναι όμως μόνο το φυσικό νερό, που ξεδιψάει τον κουρασμένο άνθρωπο. Υπάρχει και άλλο είδος νερού, το νερό της παντοτινής αναψυχής, της αθανάτου ζωής. Το νερό που όταν το πιει κανείς, ξεδιψάει για πάντα.
Από αυτή την πηγή, την θεία, την ουράνια πηγή, ήπιε η Σαμαρείτιδα γυναίκα. Πήγε να αντλήσει φυσικό νερό από το πηγάδι του Ιακώβ και εκεί συνάντησε την ακένωτη πηγή της θείας Χάριτος. Απ’ αυτή την θεία πηγή άκουσε τις σωτήριες αλήθειες και ξεδίψασε η παραστρατημένη και μέσα στο βούρκο της αμαρτίας, ψυχή της. Ξέχασε τότε όλα όσα θα την οδηγούσαν στην αμαρτία. Ξέχασε και το νερό, που πήγε να αντλήσει για να δροσιστεί. Κάλεσε μάλιστα και τους συμπατριώτες της να έρθουν και να γνωρίσουν τον αληθινό Μεσσία.


Και στην εποχή μας συχνά διψάει ο άνθρωπος να μάθει τι είναι αλήθεια. Ποια είναι η αλήθεια, η μοναδική και σωτήρια. Ιδιαίτερα όταν φλογίζεται μέσα στο σύγχρονο καμίνι της απιστίας και της αποστασίας, όπως το ζούμε στην εποχή μας.  Και το «ύδωρ τό ζων», προσφέρεται και σήμερα και πάντοτε από την Εκκλησία, από τον Κύριο και Θεό μας. Και το ύδωρ αυτό είναι η θεία Του διδασκαλία, το πολύτιμο νερό, το αναντικατάστατο. Η αξία του ξεπερνάει άπειρα όλους τους θησαυρούς της γης. Και το νερό αυτό προσφέρεται δωρεάν. Ο Κύριος καλεί τον καθένα μας να πιει απ’ αυτό.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε  είναι ότι ο Θεός ζητάει από τον άνθρωπο την “ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ” προσκύνηση. Στην ερώτηση της γυναίκας εάν πρέπει να προσκυνείται ο Θεός στο Ναό του Σολομώντα, κατά την ιουδαϊκή παράδοση, ή στο όρος Γαριζείν, σύμφωνα με την παράδοση των Σαμαρειτών, ο Χριστός τονίζει τον τρόπο της προσκύνησης που αρμόζει στον Θεό: εφόσον ο Θεός είναι πνεύμα, η λατρεία προς Αυτόν οφείλει να είναι “ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ”. Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία δεν είναι επομένως ο τόπος, ούτε οι εξωτερικοί τύποι, αλλά ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουμε τον Θεό. Η μία προϋπόθεση είναι “'εν πνεύματι”, δηλαδή ότι στην προσευχή μας δεν αρκεί να συμμετέχει το σώμα, αλλά κυρίως το πνεύμα μας, η διάνοια μας, όλος μας ο ψυχικός κόσμος. Και επιπλέον, η προσευχή μας να βρίσκεται εντός του πνεύματος του Θεού, δηλαδή να είμαστε καθαροί κατά το δυνατόν όταν προσευχόμαστε από κάθε πειρασμό και πονηρό λογισμό και να ζητάμε τα πνευματικά πράγματα, τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας.

 Το “ἐν ἀληθείᾳ” πάλι, σημαίνει ότι για να λατρέψουμε σωστά τον Θεό οφείλουμε να γνωρίζουμε τις αλήθειες της πίστεώς μας και ότι η προσκύνησή μας δεν είναι ευπρόσδεκτη στον θεό, όταν είναι, υποκριτική ή προσχηματική και επίπλαστη, όταν δηλαδή δεν συμβαδίζει με τη ζωή μας και με τις πράξεις μας. Για να μπορέσουμε επομένως να δεχτούμε τον Χριστό στη ζωή μας, ώστε να γίνει μέσα μας πηγή που θα αναβλύζει και θα ξεδιψά τη ζωή μας, οφείλουμε να αγωνιστούμε να καθαρίσουμε τους εαυτούς μας και να γίνουμε αληθινοί προσκυνητές Του, “ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ”.

Και ένα άλλο σημαντικό σημείο της σημερινής περικοπής είναι ότι για πρώτη φορά ο Χριστός αποκαλύπτει απερίφραστα την Θεότητα Του, και μάλιστα όχι σε κάποιον Ιουδαίο, αλλά στη Σαμαρείτιδα, σε μια αλλοεθνή. Και τούτο επειδή ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης, δεν εξετάζει δηλαδή την καταγωγή ή το φύλλο ή την κοινωνική κατάσταση του ανθρώπου, αλλά αποκαλύπτεται σε εκείνους που είναι έτοιμοι να Τον δεχτούν στη ζωή τους, σε όσους είναι δεκτικοί της Χάριτός του. Αποκαλύπτεται όχι απαραίτητα στους “καθαρούς”, αλλά σε όσους, παρά την ενδεχόμενη και αναπόφευκτη αμαρτωλότητά τους, Τον επιζητούν με ταπείνωση, με πνεύμα συντετριμμένο, με καρδιά άδολη που αναγνωρίζει την πνευματική της αδυναμία και για τον λόγο αυτό δεν στρέφεται κατά των συνανθρώπων. Γι αυτό και είπε ότι οι άσημοι και οι αμαρτωλοί άνθρωποι είναι εκείνοι που εξαιτίας της ταπείνωσης τους θα εισέλθουν πρώτοι στον Παράδεισο και θα κληθούν Μεγάλοι.

Έτσι λοιπόν και Σαμαρείτιδα πίστεψε στο Χριστό και βαπτίστηκε Χριστιανή με το όνομα Φωτεινή και έγινε Ισαπόστολος, ένθερμος κήρυκας του Ευαγγελίου και μάρτυρας. Ας ακούσουμε λοιπόν τα λόγια του Θεανθρώπου όπως η Σαμαρείτιδα και δια των πρεσβειών της να νιώσουμε τη μεγάλη φιλανθρωπία και την αγάπη του Χριστού. Αμήν.

Του Αρχιμανδρίτου π. Ιερόθεου Παπαθανασίου

Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Παμμεγίστων Ταξιαρχών

Read 87 times Last modified on Friday, 28 May 2021 18:23
Top